Evet... Bir izin dönemine daha yaklaşırken, içimde aynı heyecan ve kıpırtıyı hissediyorum. ''Ankara'yı da insan özler mi canım?'' diye ben bile kendime sorarken bir bakıyorum ki, bu hissettiklerim özlemekten de öte. Ailem, arkadaşlarım, dostlarım ve geçirdiğim onca yıl var orada. Özlediğim mekan değil aslında, oradaki anılar ve insanlar. Bir gün insanların hiçbiri kalmasa da anılar hep var olacak. O yüzden ben nereye gidersem gideyim, Ankara'yı hep özleyeceğim.
Gittikten bir süre sonra yine trafikte sinirleneceğim belki, belki böyle memleket olmaz olsun diye hayıflanacağım ama en zor günlerimin geçtiği bu yerde, benim en güzel günlerim de geçti. En çok kızdığım bu yer, benim en çok güldüğüm yer de aslında. Yani benim doğduğum yer burası. Hoşbulduk Ankara!
